Książka porusza wiele ciekawych wątków ezoterycznych, jakie przejawiały się w historii Europy. Omawia początki Europy, a więc jej narodziny fizyczne, okres rozwoju duszy Europy i dochodzi do czasów obecnych, które powinny być okresem narodzin jej Ducha. Opisuje wpływy arabskie, impuls Graala, prądy celtyckie, poprzez materialistyczne impulsy oświecenia, aż po współczesną historię ostatniego stulecia.

Autor dużo miejsca poświęca współczesnym zagadnieniom. Z jednej strony szeroko omawia "zejście w świat podmaterialny", które rozpoczęło się w pierwszej połowie XX, a które wiąże się z realnymi zagrożeniami współczesnej kultury, a z drugiej strony przedstawia "obudzenie Europy" oraz ponowne odkrycie Europy Środkowej, które powinno doprowadzić do kultury serca.

1. Wychowanie w okresie od 14-21 roku życia musi mieć na względzie przede wszystkim wolę, która uwalnia się wraz z dojrzewaniem i którą wychowanie powinno pomóc człowiekowi opanować.

2. Gdy człowiek realizuje wrodzone dążenie do całościowości (przejawiające się np. w formie uczenia się przez całe życie), to wychodzi od swoich specyficznych, dających się zaobserwować zdolności. Dlatego w pedagogice należy podążać różnymi drogami, aby przezwyciężyć jednostronność rozwoju danej osoby. Pedagogika wieku dojrzewania musi ten fakt uwzględniać - także wtedy, gdy chodzi o kształt całej szkoły.

3. Program nauczania musi uwzględniać fakt, że rytm życia duszy domaga się oscylowania między biegunem rozpatrywania (poznania) a biegunem kształtowania w działaniu praktycznym.

4. W procesie zadomawiania się we współczesnym świecie młody człowiek nie powinien się wzdragać przed konfrontacją ze zjawiskami negatywnymi w otaczającym go świecie. Dorosły człowiek powinien mu towarzyszyć właśnie wtedy, gdy przychodzi mu się z nimi zmierzyć.

5. Pierwsza pomoc w przezwyciężeniu kryzysu dojrzewania pochodzi z celowego rozplanowania zajęć lekcyjnych w klasach VI-VIII. Należy więc na nowo zweryfikować i rozplanować jego koncepcję. Książka ta jest kopalnią wiedzy dla wychowawców i pedagogów.

Narastająca fala problemów w szkolnictwie państwowym sprawia, że wzrasta zainteresowanie reformami w pedagogice. Do szkół z nurtu reformy należą także szkoły i przedszkola waldorfskie, działające według zasad pedagogiki Rudolfa Steinera, która, dając nowe uzasadnienie filozoficzne, przypisuje znaczące miejsce uczeniu się z wykorzystaniem wszystkich zmysłów, uczeniu się poprzez sztukę i pracę rękoma, uczeniu się z wykorzystaniem nie tylko matematyczno-logicznych uzdolnień, człowieka, lecz wszystkich jego "inteligencji".

Przede wszystkim jednak wychodzi z założenia, że wychowawcy i nauczyciele nie są uprawnieni do tego, by determinować kierunek rozwoju młodych ludzi.

"Nie należy pytać - pisze Rudolf Steiner w 1919 r. - co człowiek powinien umieć i wiedzieć zgodnie z wymaganiami istniejącego porządku społecznego, lecz: Jakie są predyspozycje człowieka i co można w nim rozwinąć".

Zawarty w tej książce tzw. Kurs Bożonarodzeniowy jest najobszerniejszym i - według Steinera - najważniejszym spośród wszystkich jego kursów pedagogicznych. Zawiera idee z zakresu fizjologii i psychologii dziecka i młodego człowieka.

Przedstawiona tu pedagogika polega na oparciu wychowania i nauczania na antropologii pedagogicznej, a także na rozwijaniu nowej wiedzy, która na wszystkich poziomach stwarza dziecku przestrzeń rozwojową i żywo przeciwdziała coraz powszechniejszemu dzisiaj zawężeniu środków pedagogicznych i uznawaniu jedynie względów czysto utylitarnych.

Narastająca fala problemów w szkolnictwie państwowym sprawia, że wzrasta zainteresowanie reformami w pedagogice. Do szkół z nurtu reformy należą także szkoły i przedszkola waldorfskie, działające według zasad pedagogiki Rudolfa Steinera, która, dając nowe uzasadnienie filozoficzne, przypisuje znaczące miejsce uczeniu się z wykorzystaniem wszystkich zmysłów, uczeniu się poprzez sztukę i pracę rękoma, uczeniu się z wykorzystaniem nie tylko matematyczno-logicznych uzdolnień, człowieka, lecz wszystkich jego "inteligencji".

Przede wszystkim jednak wychodzi z założenia, że wychowawcy i nauczyciele nie są uprawnieni do tego, by determinować kierunek rozwoju młodych ludzi.

"Nie należy pytać - pisze Rudolf Steiner w 1919 r. - co człowiek powinien umieć i wiedzieć zgodnie z wymaganiami istniejącego porządku społecznego, lecz: Jakie są predyspozycje człowieka i co można w nim rozwinąć".

Zawarty w tej książce tzw. Kurs Bożonarodzeniowy jest najobszerniejszym i - według Steinera - najważniejszym spośród wszystkich jego kursów pedagogicznych. Zawiera idee z zakresu fizjologii i psychologii dziecka i młodego człowieka.

Przedstawiona tu pedagogika polega na oparciu wychowania i nauczania na antropologii pedagogicznej, a także na rozwijaniu nowej wiedzy, która na wszystkich poziomach stwarza dziecku przestrzeń rozwojową i żywo przeciwdziała coraz powszechniejszemu dzisiaj zawężeniu środków pedagogicznych i uznawaniu jedynie względów czysto utylitarnych.

Ważnym elementem jest tu także pytanie: Co żywi i zmarli mogą uczynić dla siebie wzajemnie? Np. chwila odejścia na drugą stronę oraz trzy dni po śmierci są bardzo ważnym okresem dla zmarłego i jego bliscy mogą mu wtedy bardzo pomóc. Autorka podaje również tłumaczenia i oryginalny tekst kilku medytacji, które napisał Rudolf Steiner. W drugiej części omówione są podstawowe prawa karmy i reinkarnacji.

Pracę nad nauką o prawach karmy i reinkarnacji i dzielenie się nią z innymi autorka uważa za jedno z najważniejszych zadań stojących przed ruchem antropozoficznym. Omawia między innymi prawo metamorfozy, wspomnienia z własnych lub cudzych wcześniejszych inkarnacji, które występują obecnie w mniej lub bardziej spontaniczny sposób, a także różne możliwości pracy nad własną karmą. Dzięki licznym przypisom do obu części, starannej dokumentacji do poszczególnych rozdziałów oraz obszernej literaturze źródłowej czytelnik sam może zweryfikować i pogłębić opracowane przez autorkę tematy.